Karin, mijn in 2012 overleden vrouw, noemde de Kloosterkerk haar ‘tweede thuis’; ik ervaar dit ook zo. Dat begon toen ik vicaris was van 1984 – 1987 toen ds Carel ter Linden het bewind voerde. Daarna ben ik in het werk van de Wereldraad van Kerken en het wereldvluchtelingen- en migratiewerk terecht gekomen. Na Karins overlijden wilde ik als Leids theoloog zien of er voor mij een deeltijd-predikantschap te vinden was. Na Peer Gynt-achtige zwerftochten werd ik in 2016 door Carel in het ambt bevestigd en deed ik mijn intrede als predikant van de Nederlandse Protestantse Gemeente rondom het meer van Genève (NPG), waar wij als gezin gewoond hebben! En daar wil ik in deze column iets persoonlijks over vertellen:

Als oecumenische kerkgemeenschap groeit onze NPG gestadig. Af en toe ontvangen we speciale gasten uit Nederland zoals Geerten van de Wetering, oud vicaris ds Jan Tom Schneider die boeiend sprak over zijn werk als legerpredikant voor de veteranen en hun families en onlangs mr. Piet Hein Donner, die even boeiend sprak over ‘vertrouwen’. Kerk zijn is niet alleen naar de Kerk gaan! Eerder zie ik dat de Kerk ‘is’ indien die als gemeenschap naar elkaar gaat; een groot accent wordt gelegd op persoonlijk pastoraat, op het aansluiten bij de thematiek van alledag, op de (oude Bijbelse) wijsheden, op niet alleen het hebben over ‘de mens zoekt God’, maar vooral ook over ‘God zoekt de mens’, en dit weer niet als leerstellige geloofswaarheid, maar als oriëntatiepunt midden in het leven. Die Naam, God, zoekt ons. Dat is eigenlijk een beweging van ‘advent’, dat datgene dat naar je toekomt, betekent. Alleen: het is geen ‘dat’ wat God naar ons doet toekomen, maar een ‘die’, een heus mens, een iemand zoals wij zijn en Hij ook Eenmaal was, met ons, Immanuël: God met ons, betekent dit. Met advent toont God dat Hij in ons gelooft nog voor wij überhaupt uitgenodigd worden ‘en réciprocité’ ook in Hem te geloven, en elke dag in een nieuw bezield verband met Hem te mogen staan. Mens, maar ook God, God, maar ook mens, kunnen er soms allebei areligieus, ongelovig, agnostisch of anderszins van worden. Het is bijzondere hoop en vertrouwen dat bij deze patstelling telkens opnieuw het toch God weer is die er nieuwe wind doorheen blaast. Dit is geen wetenschap, maar blijft geloof. Velen in ‘mijn’ gemeente vroegen of ik een psalmgedicht dat ik over dit alles heb gemaakt meer kenbaar wilde maken. Dat deel ik graag ook met u:

+++++++

BLIJFT DIE U BENT

Een Psalmgedicht – van Frans Bouwen – vanuit Voorburg aangevangen ter bezinning

Als U níet bent die U zult zijn

dan zal liefde onbeantwoord blijven, loopt zij vast op elk begaanbaar pad

dan zal gerechtigheid vooral verdwijnen als ware ’t een zinkend wad

dan zal ontferming ons ontbreken waar geen hand een hand meer reikt

dan zal bescherming nooit meer kunnen, stokt zij als adem in verstikkend zand

dan zal bevrijding holle klank zijn, slechts een woord zo leeg als ’t graf

dan zal een godenwereld ons doen opstaan,

– los van U, die Ene Heer – en wordt ons geloof onzeek’re taal

maar: zo spreekt opnieuw waar Woord van die Ene Heer:

Ik zal zijn, die Ik ben

Ik zal er zijn, waar u gaat Ik zal Die zijn, die u zoekt

dan zal ons leven zinvol inhoud krijgen zoals een bloem in knop zich aarz’lend toont

dan zal verdriet en vrees voor immer weg zijn, komt in voren vruchtbaar land

dan zal de hoop volhardend oogsten, gaat een Geest van troost naar morgen uit

dan zal uit grond van aard’ doordrongen in groei de nieuwe mens zich kennen

dan zal vertrouwen groot zijn als een wijngaard voortdurend vruchtbaar met druiven vol in tros

dan zal het graan het brood van leven geven, brengen druiven wijn van een gedenken voort

dan zal gewandeld worden met de Heer langs wegen in liefde geplaveid met zegen als U blijft die U zult zijn Hallelujah!

+++++++

Ds Frans Bouwen, 8 december 2017