Kiezen

Als diaken krijg ik heel veel post voor goede doelen. De hoeveelheid en diversiteit van de initiatieven maakt de omvang van de taak die op ons (daarmee bedoel ik niet alleen de diakonie) rust overduidelijk. Ze bedrukt me. We stellen een collecterooster vast om ons er aan te houden en er zitten maar 52 zondagen in het jaar. Toch maar blijven lezen, die verslagen en magazines.

In PAX trekt een foto de aandacht: duidelijk geposeerd maar toch spannend. Een krijger uit zuidelijke Afrika wordt door de camera gevangen als hij achter een bosje langs kruipt met een oude, maar zo te zien goed onderhouden kalashnikov. De kolf is vrolijk beschilderd, zoals veel producten uit de derdewereldwinkel. PAX organiseert er voetbalwedstrijden tussen rivaliserende – langs etnische grenzen gescheiden – bevolkingsgroepen. Als het goed is, wordt dankzij de voetbalsport dit plaatje een beeld uit het verleden. Het heden is: jonge mannen stelen bij de andere groep koeien zo nodig met gebruikmaking van hun automatische wapens. Ze worden van harte ondersteund door echtgenotes, dochters en moeders, die de krijgers joelend uitzwaaien. Eigen clan eerst! Ik meen te weten, dat men vooral uit statusoverwegingen (zo veel mogelijk) koeien wil hebben en dat die koeien een nogal grote ecologische hoefafdruk hebben. Het gaat dus allemaal om de sport, om de spanning, om het heerlijke gevoel als je wint en om meer koeien. De rooftochten (en de defensie neem ik aan) zijn dé manier om jezelf als man te bewijzen. Het verdriet over wie er het leven bij laat zal er niet minder om zijn. Tja, het is een keuze. Nu gaat PAX deze energie ombuigen in  voetbal. De strijd wordt begrensd: spelregels, alleen binnen de lijnen van het veld, 2 x 45 minuten, scheidsrechter als hoogste gezag en: “may the best win.” Voorlopig worden de wedstrijden nog wel bewaakt door zwaarbewapende suppoosten. Ik vind het dapper van PAX, zonder meer. Maar het zet ook aan het denken: zou ik daar voor PAX kunnen werken? Durf ik te zeggen: “Beste mensen, wat jullie hier de afgelopen eeuwen hebben gedaan is voorbij. Over het verleden gaan we verder niet griepen maar dit kan echt niet meer in 2017. We doen voortaan iets anders, dat minder slachtoffers eist en waar je ook winnaars en verliezers in hebt.” Volgende stap: voetbalkampioenschappen vooral virtueel, als game. Geloof ik voldoende in mijn eigen cultuur? Voorlopig antwoord: hoogstens op uitnodiging.

Het is bijna 15 maart. Er heerst verkiezingskoorts. Gelukkig! Het gaat deze keer over identiteit, net als de vorige alinea. De diaconie geeft maar één stemadvies: ga stemmen (zie: Filosofen op de kansel, Nietschze en Sartre). Ongetwijfeld een overbodig advies voor de lezers van deze nieuwsbrief. Wilt U een inhoudelijk advies, dan verwijs ik naar Plato (ibidem, pp. 26-27) en Hanna Ahrendt (p. 105). De overige filosofen op de kansel zijn natuurlijk minstens zo belangrijk, maar goed, een mens moet kiezen om het overzicht te bewaren.

Godert van der Feltz