Mij ziet u niet iedere week in uw banken. De Kloosterkerk is mij zeer lief, maar ik zal mezelf geen gemeentelid noemen. Daarvoor zwerf ik te veel. Heel wat keren ga ik elders ter kerke. ‘Shoppen’ noemen mensen dat. Ze vinden dat je overal alleen de krenten uit de pap pikt en dat je weg bent wanneer er eisen aan je gesteld worden of wanneer de dingen wel eens moeilijk gaan. Zelf voel ik het meer dat ik een buitenstaander ben, soms uit gemakzucht, soms tegen wil en dank. Ik heb er moeite mee mijn geloof te laten institutionaliseren. Ook ben ik altijd weer onder de indruk van bepaalde mooie gewoonten en rituelen in de verschillende kerkgenootschappen. Niemand heeft de wijsheid in pacht of Onze Lieve Heer in zijn broekzak. Daarom reis ik wat rond. Een klein decennium kom ik bijvoorbeeld al met regelmaat bij de zusters trappistinnen in Oosterbeek. Soms verblijf ik er een paar dagen en leef mee in hun ritme van zeven gebedsdiensten per etmaal. Altijd ontroert het me wanneer we om half vijf in de nacht ons verzamelen in de kerk en de voorgangster ons wakker maakt met de woorden: ‘Heer open mijn lippen’. ‘En mijn mond zal uw lof verkondigen’ antwoorden wij. Het liefste heb ik dat daarna psalm 95 wordt gezongen.

In zijn hand zijn de diepten der aarde

En de steilten der bergen beheerst hij

Aan hem hoort de zee, want hij schiep hem

‘En de dag,’ denk ik er dan achteraan. De dag is ook door God gemaakt, of we hopen dat hij hem weer gaat maken, want in deze tijd van het jaar is het nog erg donker om half vijf. God maakt de dag en opent onze lippen, zodat wij zijn lof kunnen verkondigen. Ik vertaal het voor mezelf als volgt: de dag wordt ons gegeven, als een schaal. Wij mogen hem vullen. We kunnen hem gebruiken om er iets moois van te maken. ‘s Avonds komen we terug tijdens het laatste gebed van de dag. Dan overdenken we wat we met de dag gedaan hebben, bieden we de schaal aan, liefst vol goede gaven. Ik word blij van die gedachte. Wat kan een mens meer willen? Vervuld ga ik, anderhalf uur later, wanneer de dienst en aansluitende meditatie afgelopen zijn, terug naar mijn gastenkamer. De zusters gaan nu ontbijten. Ik kruip nog een uurtje in bed. Net voor het inslapen denk ik aan andere kerken waar ik regelmatig kom, de Kloosterkerk bijvoorbeeld. In de verte hoor ik een cantate van Bach en geniet ik van een doorwrochte, lange preek. De diversiteit, ik zou het niet willen missen.

Karin de Leeuw

bezoekster van de Kloosterkerk