In deze tijd van corona infecties worden we geconfronteerd met bedreigingen van de gezondheid, waarvoor we veel maatregelen moeten toepassen. Met beperkte bewegingsvrijheid en hygiënische maatregelen proberen we gezond te blijven. De manier van leven nu in Nederland, doet mij sterk denken aan het leven in ontwikkelingslanden of landen in ontwikkeling. Willen wij daar verblijven, dan moeten we het vaccinatieboekje nalopen en actualiseren, malariaprofylaxe toepassen en goed letten op hygiëne: water uit flessen drinken, geen verse ongekookte groenten eten en geen ijsjes als traktatie. Het besef dat gezondheid continue bedreigd wordt en hulp tekort kan schieten, maakt ons op voorhand waakzaam. Deze waakzame houding vinden we ook terug bij de permanente bewoners. Zij kennen hun broze gezondheid, zij kennen hun tekortkomingen, de kwaliteit van zorgverleners en gezondheidsinstellingen. Een hulppost of een ziekenhuis heeft soms weinig te bieden; zij beslissen dan hulp te vermijden. Niettemin probeert men samen te overleven. De inzet om een zieke of arme te helpen, is er altijd. Ouders zorgen voor goed hun kinderen, geven ze scholing, om later weer steun terug te krijgen.

Hulp aan de medemens is van alle tijden. De Kloosterkerk (ds. Creutzberg) brengt in 1925 al geld bijeen om Zendeling Grondel naar Nieuw-Guinea te sturen. Daarmee is de start gegeven voor de zendingscommissie, ZWO, zending, werelddiaconaat en ontwikkelingssamenwerking (2). Later wordt besloten alle buitenlandse projecten te scharen onder de commissie Kloosterkerk Wereldwijd (ds. Holtrop). Deze projecten zijn langdurig, stabiel en worden ingevuld met rechtstreekse contacten. De commissie Kloosterkerk Wereldwijd is niet vergelijkbaar met grote ontwikkelingsorganisaties als Oxfam Novib en Cordaid. Nederland liep in 1956 hiermee voorop in de wereld (3).

Corona besmetting wordt nu ook in ontwikkelingslanden gerapporteerd. In Senegal zijn scholen en kantoren gesloten, het waterproject ligt stil, andere plattelandsactiviteiten gaan nog wel door. In Zambia zijn scholen gesloten, een besluit over weeshuizen moet nog worden genomen. Grote problemen worden verwacht, waarvoor forse financiële steun nodig is (4). Deze crisistijd is een tijd van grote solidariteit met mensen onder vergelijkbare omstandigheden. In de Kloosterkerk wordt goed aangevoeld dat juist nu gecollecteerd moet worden voor de vluchtelingen op Lesbos.

De commissie Kloosterkerk Wereldwijd zal in de komende maanden de problemen rondom de verspreiding van het corona virus in de landen waar zij projecten ondersteunen, goed in de gaten houden, zodat wij indien nodig, hulp kunnen bieden.

Harry Kragt, Carien Pluimers, namens commissie Kloosterkerk Wereldwijd

  1. Volkskrant 13 maart 2020
  2. Goris, notitie 2007
  3. P. van Dis, Van kolonialisme naar mondiale solidariteit. Wereldgeschiedenis van Nederland 2018, p 602-607
  4. S. Kaag, Volkskrant, 3 april 2020