Lopen met je voeten, lopen met je geest en lopen met je ziel. Dat is misschien wat Pelgrimeren is.

Soms is het nodig je pas te vertragen, de wereld in wandeltempo te observeren en je gedachten de vrije loop te laten.

Tijdens het afgelopen Pinksterweekend gingen tachtig lopers op pad: gemeenteleden uit de Kloosterkerk, uit de Hooglandsekerk en uit de Doopsgezinde gemeente Haarlem; lopers uitgedaagd via Facebook; mensen nieuwsgierig geworden door de folder. Een bont gezelschap in de leeftijd van vijftig plus en vijftig min, dat in drie dagen te voet op Pelgrimstocht is gegaan van Haarlem naar Noordwijk en via Leiden naar Den Haag.

Onderweg gevoed met lunchpakketten, gemaakt door lieve mensen uit de gemeenten. Wij werden ondersteund door een engel in een Witte BMW, die, waar nodig, praktische en geestelijke bijstand bood.

Een Pelgrimage doet iets met je als loper, maar ook met de gastgever. Tijdens het lopen ontstonden er onverwachtse gesprekken. Tijdens het eten was er steeds meer saamhorigheid zowel tussen de lopers als tussen de vrijwilligers, die klaarstonden met een voedzame maaltijd.

De gastvrijheid was hartverwarmend.

Slapen in de Hooglandse kerk in Leiden op veldbedden met uitzicht op de prachtige koepel van de kerk. De meesten sliepen dwars door de kerkklok heen, die ook ‘s nachts elk uur luid luidde!

Het weer was zo veranderlijk als het leven kan zijn: regen, straffe windkracht 7 tegen, heerlijk zonnig en wisselvallig Hollands weer. De Heilige Geest waaide zaterdag al met stormachtige wind.

Het onderweg zijn doet je meer stilstaan bij het moment, een tijdelijk gevoel van tijdloosheid. Alleen denken aan de weg naar je doel. Soms duidelijk, soms ongewis.

Elke kerk had op zijn manier vorm gegeven aan een dienst: de Haarlemse kerk hield een Uitzwaaidienst. In de Hooglandse kerk en de Kloosterkerk werd de wandeldag afgesloten met een Vesper in de eigen traditie.

Het was een rijke bron van ontmoeten, ontdekken en weer loslaten.

Gaat deze Pelgrimage volgend jaar weer gehouden worden? Wie weet, misschien opnieuw dezelfde tocht of toch anders… De route is zo belangrijk niet. Het gaat erom dat je weg bent van je veilige thuis, het onzekere tegemoet en dat je al wandelend jezelf beter leert kennen en leert van de ontmoeting met anderen.

Er wordt gelukkig gezocht naar nieuwe vormen van kerk-zijn om mensen te laten zien wat geloof inhoudt en wat het voor je kan betekenen.

Deze Pelgrimage heeft laten zien dat je een grote groep toevallig bij elkaar gebrachte mensen kan verbinden door te wandelen, met gesprekken, door samen te eten, te zingen, te luisteren en te verstillen. Verbinden door samen vol te houden, elkaar aan te moedigen en nog veel meer.

Astrid Poot