Ik ben niet zo van de kerstversieringen maar wat ik wel altijd opzet, is een kerststalletje. Dat hoort er nu eenmaal bij: een vertrouwd beeld van een warme stal, een lief kindje met zijn ouders en een os en een ezel. Het is zo’n vanzelfsprekend tafereel, je zou bijna denken dat het normaal is, om in een stal van je kind te bevallen en het vervolgens in een voederbak te leggen. Desalniettemin komt mijn kerststal gewoon op tafel. Het past nu eenmaal zo goed bij de warmte, gezelligheid en harmonie rondom Kerst. En, gaat het immers ook niet om ‘vrede op aarde’? Die zoetige kerststal mag er best zijn. Toen ik een aantal jaar geleden in Heidelberg studeerde, stond in een plaatselijke kerk een heel andere kerststal. Het was een doorvertaling van het aloude verhaal naar de wereld van nu. Een leger vrijwilligers had zich ingezet om met papier-maché en andere materialen een stad te bouwen rondom Jezus, Maria en Jozef. Vlakbij de kribbe stonden Nelson Mandela en moeder Theresa – ik geef toe, een beetje cliché – en zij brachten hun geschenken. De herders waren veranderd in een punkband, en waren ook op weg naar het kind. Daarnaast liepen er allerlei andere bekende en minder bekende figuren rond. De kribbe was neergekomen midden in het tumult van onze tijd. Met prostituees aan het werk en protesterende rechtsradicalen. Ook de voormalige paus Benedictus werd opgevoerd, natuurlijk mét rode Prada-schoenen. Ik vond het prikkelend, verfrissend, en kon een glimlach niet onderdrukken. De stal vormde een schril contrast met de strakke lijnen, en de pracht en praal van de Jesuitenkirche. Nog groter was het contrast met buiten, waar de Weihnachtsmarkt met gezellige glühwein-kraampjes overuren draaide. Het maakte voor mij duidelijk dat we het kerstverhaal altijd weer opnieuw beleven. We vieren ieder jaar Kerstmis en lezen hetzelfde verhaal. Maar, de wereld daaromheen blijft bewegen en veranderen, in een ongekend tempo. In zo’n donkere, onvoorspelbare wereld is het meer dan logisch dat we met Kerst ons veilig en vertrouwd in intieme kring begeven. Voor ellende is er geen plek, en voor even zetten we de wereld stil. We versieren een kerstboom. We bouwen een gezellige kerststal op, waarin alles staat, zoals het hoort – graag zonder verrassingen. Misschien is die andere kerststal er juist, voor wanneer we uitgegeten en uitgedronken zijn, wanneer de kerstboom op straat staat, het feest voorbij is, en de wereld weer op volle toeren draait. Ook dan geldt: Christus is geboren.

Bob van Meijeren