foto: de binnenstad van Leiden met rechts-achterin de Hooglandse kerk. © Kunst en Vliegwerk/Gerhard van Roon

AFSCHEID: Daar gaat zij…….niet tegen te houden -hoewel we dat natuurlijk wel graag gedaan zouden hebben- op weg naar een nieuwe horizon. Zo stond er ook een nieuwe horizon afgebeeld op de laatste bladzijde van het programma dat de Kloosterkerk gemeente voor Margreet had samengesteld voor haar afscheid op 3 februari 2018. Een aantal jaren geleden hing er werk van de kunstenaar Bruno van den Elshout aan de witte muur van onze kerk met de titel: NEW HORIZONS. Deze kunstenaar had één vast “uitgangspunt” voor zijn camera: namelijk op het dak van hotel Atlantic in Kijkduin. Hij fotografeerde een jaar lang ieder uur hetzelfde uitzicht op de Noordzee-horizon. De horizonnen die hij “ving” met het oog van zijn zelfgebouwde camera bleken totaal verschillend  “ingekleurd”:  door het weer of het licht, door de dag of de nacht, door de tijd van het jaar.

Margreet heeft 18 jaar lang onze zondagen “ingekleurd”, ook altijd vanuit een vast “uitgangspunt”, een vaste grondtoon: dat de trouw en de liefde van de Eeuwige ons altijd zal omgeven en ons zal vasthouden als wij soms dreigen te vallen. We zijn als gemeente Margreet dankbaar voor het “prediken” van dat vertrouwen.

En dan nu het FEEST. Ik heb de foto’s al gezien die er gemaakt zijn op die zaterdagmiddag in februari. Ze tonen een stralende Margreet, want het is een feest naar haar hart. Maar ook tonen zij de weemoed om wat was. En het was goed. Er waren veel mooie momenten: muziek en dans, dierbare woorden, mooie cadeaus, maar het allermooiste was de gezamenlijke maaltijd aan de prachtig met wit linnen gedekte tafels. De blauwe anemonen en de gele narcissen, de bloemen op de tafel, de wijn en de feestelijke karaffen met munt, het licht van de kaarsen. Het werd langzaam donker in de kerk; de kaarsenkronen lichtten op en de verbindende warmte met elkaar was voelbaar geworden. Daarin hebben wij ons niet vergist!

Maria Haslinger, coördinator Commissie Afscheid Margreet

Toespraak Ds. Rienk Laanooy

Lieve Margreet,

Zoveel voorbije jaren, zestien maal, heb je ergens aan het begin van de ABC-cursus de driehoek getekend. Er zullen hier vast wel mensen zijn die de ABC-cursus gevolgd hebben en weten waar ik het over heb. God, de ander en jezelf staan op de hoeken van die driehoek en waar die drie in de juiste verhouding tot elkaar staan is, daar ‘is het aardse leven goed’, om het met een lied te zeggen.Er is ook een andere driehoek denkbaar: de Kloosterkerk, Margreet en Rienk (of Pieter – de andere van de twee mannen in je werkzame Kloosterkerkleven). Waar die drie in de juiste verhouding staan is het Haagse leven goed, zeg ik maar, niet gehinderd door enige bescheidenheid. Of zoals het andere lied het zegt: ‘Oh, oh, Den Haag, ik zou met niemand willen ruilen…’Tja, en nu stap jij uit de driehoek en komen de verhoudingen scheef te liggen. Of kun je het ook anders zien? Je weet dat ik van Kopland houd. Een van mijn favoriete dichtregels van hem luidt:

Weggaan kun je beschrijven

als een soort van blijven. Niemand

wacht want je bent er nog.

Niemand neemt afscheid

want je gaat niet weg.

Weggaan als een soort van blijven. Dat is waar het dit weekeinde over gaat. Nu ja, fysiek ga je weg, En met je vele talenten vertrek je van het ruime Voorhout, naar de straatjes en kroegjes rondom die oude Hooglandse kerk. Ze zijn blij met je, daar in Leiden, en terecht. Ook daar vond ik trouwens een regel bij uit een kerklied: ‘Zij hebben in lijden / bestendig verblijden’ (LB 752) – daarbij laten we de schrijfwijze van de ‘ij’ maar even in het midden.

Maar jouw weggaan is ook als een soort van blijven. Want wat je hier gesproken hebt, hangt nog altijd tegen de witte muren, je woorden schuilen in de gewelven onder deze blauwe hemel en ze huizen in de harten van velen om vroeger of later weer te gaan klinken. Allereerst de woorden uit de Bijbelse traditie. Ik zie voor me hoe je hier op zondagmorgen staat achter de lezenaar: een licht gebogen gestalte, met je rechterhand tastend naar je bril die je opdelft vanuit de zwarte plooien van je toga. Het licht van de leeslamp schijnt op de opengeslagen bijbel en weerkaatst op je gezicht. En zo, via jou, gaat het de kerk in. Als wij allemaal schatgravers zijn in de Schrift, was jij een opperschatgraver. Je hebt de geheimen ervan eerbiedig benoemd (eerbied is een woord dat bij je past) en de waarde ervan voor ‘de geest van den tijd’ aan het licht gebracht. Want die geest van den tijd, zoals een van onze voorgangers hier dat noemde, lag je na aan het hart, gewoon omdat je er zelf deel van uitmaakte. Boeken, films, kunst, muziek, de krant, DWDD, ja, ook een doorgesneden rode kool, herinner ik me van het afscheid van Jan Hage: het kwam hier allemaal in het licht te staan van het woord. ‘Licht dat ons aanstoot…’ zegt het lied.

Jouw weggaan is als een soort van blijven, ook als het gaat om je trouw aan mensen. Als er een ding jouw tijd hier kenmerkt en die tijd ook overstijgt, dan is het wel je aanhoudende zorg voor de ziel. “Waar is er nog zorg voor de ziel?” riep je dan wel eens. Waar kun je met je levensverhaal terecht zonder dat je gelijk te maken krijgt met behandeltrajecten en medicalisering van je levensvragen? Want wie behoefte heeft aan zorg voor zijn ziel, is immers niet ziek, maar staat zichzelf toe om (buiten de wereld van targets halen, de schone schijn ophouden,) zichzelf onder ogen te komen en de grote levensvragen te laten opkomen. En jij legde daar dan je oor te luister en sloeg bruggen tussen het kleine verhaal en het grote verhaal, tussen het licht dat altijd wel ergens in ons huist en het licht dat zondag je gelaat verlichtte. En ik moet zeggen: het geldt ook mijzelf: want in onze collegialiteit zat ook altijd iets van zorg voor elkaars ziel. En ook al begon ik zo-even met de liturgie, voor jou is liturgie (om het met Clausewitz te zeggen) in feite voortzetting van zielzorg met andere middelen.

Jouw weggaan is als een soort van blijven: je hebt het deze afgelopen maanden gemerkt. Hoe veel je hebt betekend, ook al was je je er niet altijd van bewust. Die betekenis geldt ook mij. Er zijn maar weinig mensen die mij kennen zoals jij, beroepsmatig, maar in dit vreemde ambt is het werk nooit ver van het ‘ik’ van de ziel verwijderd. Voor die zorg wil ik je heel hartelijk danken, naast mijn dank voor al die andere dingen die we hier konden doen in de ruimte van de Kloosterkerk. Gelukkig deden we dat ieder op onze eigen manier waaraan we op den duur ook gewend raakten: jij goed plannend, altijd opgeruimd, in ieder geval letterlijk, maar meestal ook figuurlijk, ik meer werkend vanuit een creatieve chaos; jij de snelle beslisser, ik de wat tragere beschouwer; jij altijd op tijd, ik onderweg append dat ik er aan kwam; jij, altijd handig met de werkvormen, ik meer van de weetjes; jij van de koffie, ik van de thee, maar in de kroeg was jij weer van de thee en ik van de tap; jij van het knielend uitspreken van de woorden: Vergeving, bevrijding, vertrouwen, ik die er bij ga staan; jij van het op tijd stoppen, ik van de meer vloeiende tijdschema’s; jij meer van de Eeuwige, ik, zoals je altijd zei, meer van Jezus; jij van het NRC en ik van Trouw; jij van het weggooien, ik meer van het bewaren – waarbij ik dan wel een psalm aan mijn zijde heb (119) die zegt ‘dan zal ik die ten einde toe bewaren’

Ja, Margreet, jouw weggaan is als een soort van blijven. Straks ook heel zichtbaar als je naam in hout gebeiteld staan op het bord van de voorgangers. En mijn/ons blijven is als een soort van weggaan, weggaan uit deze periode, beginnend aan een nieuw tijdperk. Ik zie het met u allen met vertrouwen tegemoet.

Maar vandaag blikken wij terug op zoveel voorbij jaren, in het Italiaans gezegd: ‘Tanti anni prima’. En ook daar hoort een lied bij. Niet uit het Liedboek, maar van Astor Piazzolla. Het is een weemoedig lied, maar vandaag mag er toch ook iets zijn van melancholie om wat er was en niet meer komt. Ik wil mijn dank aan jou voor alle goede dingen daarin tot uitdrukking brengen, op een ander niveau dan door de woorden die ik zojuist gesproken heb. Margreet, dank voor de voorbije jaren, tanti anni prima….

Rienk Lanooy

Toespraak van de voorzitter van het bestuur Sannen Ten Bokkel Huinink

Welkom
Beste Margreet, beste Daan, beste mensen,
Van harte mag ik u namens het bestuur en de Commissie Afscheid Margreet welkom heten bij deze bijeenkomst die het afscheid van Margreet als voorganger van de Kloosterkerk markeert.
Komende augustus zou Margreet 18 jaar hier in de Kloosterkerk zijn. Vaak gaan kinderen die 18 worden, het huis uit. Margreet gaat nu dit huis uit, het huis met de blauwe koepel zoals ze het laatst noemde in een gebed. Ik heb het nog niet meegemaakt, mijn kinderen zijn nog net zo ver niet, maar ik denk dat de gevoelens die horen bij het afscheid van Margreet, lijken op de gevoelens die leven als een kind het huis uit gaat. Iedereen weet dat het goed is, maar de ouders zullen het kind heel erg gaan missen. Het kind kijkt verwachtingsvol uit naar de tijd die komen gaat, maar vindt dat stiekem ook wel erg spannend. Het moment dat het kind daadwerkelijk vertrekt, is onvermijdelijk. Wat doe je dan, wat zeg je dan? Ik vind het woord “vaar wel” heel passend. Het is een mooie wens die je iemand meegeeft die weg gaat, die weg vaart. Wat mij betreft zien we het zo vanavond, het Engels kent het woord “farewell party”, ik geloof dat het Nederlands daar geen echte variant op heeft, maar wat mij betreft, zijn we hier bijeen voor het “vaarwel feest” voor Margreet. Beste Margreet, beste Daan, beste mensen, nogmaals van harte welkom, op dit “vaarwel feest”!
Vanavond is er een mooi, divers programma samengesteld, u kan het globaal lezen in het programmaboekje. Geweldig dat in een relatief korte tijd, zoveel georganiseerd kon worden voor Margreet! Na het programma hier in de banken, volgt een gezamenlijke maaltijd, dat leek Margreet het mooist om samen met u te doen. Aan tafel kunt u Margreet en Daan spreken, zij zullen ook regelmatig van plaats aan tafel veranderen. We hebben vanavond een programma met vele gezichten. Het eerste gezicht is de heer Rochus de Jong.
Beste Margreet,
Kunst speelt in de Kloosterkerk een belangrijke rol. In “de klooster” het magazine dat afgelopen najaar uitkwam, stond daarover een mooi artikel. In de kop stond “Eer het god’lijk licht in d’openbaringen van de kunst” een tekst van Willem van Konijnenburg die te lezen is in de hal van het Gemeentemuseum. Jij volgde opleidingen op het vlak van het gesprek tussen kerk, kunst en theologie en je hebt als voorganger altijd grote waarde gehecht aan kunst en muziek in de Kloosterkerk. Recent vertelde je in Kerk in Den Haag over diensten waarin muziek of kunst een rol
spelen, het volgende: “Soms voel je dan dat alles gaat meezingen. Je hebt de preek, de gebeden en met muziek en kunst erbij wordt het een meerdimensionale ervaring. Je hele lijf en ziel wordt erbij betrokken. Soms doet het weer zelfs mee.” Toen de commissie die dit vaarwel feest georganiseerd heeft, ging nadenken over een cadeau voor jou, kwam dus al snel het idee op om iets met kunst te doen. Of je iets mooi vindt, of iets je raakt, dat is heel persoonlijk. Daarom hebben wij geen kunstwerk voor jou gekocht. Namens de leden van de Kloosterkerk mag ik je als dank voor de geweldige tijd die wij hier met jou gehad hebben een cheque aanbieden waarmee je naar eigen keuze een kunstwerk kan kopen.
Sanne ten Bokkel Huinink

Lied van het Residentie Kamerkoor (GH)

Melodie: You are the new day

 

Margreet, Margreet,

Verbonden met Margreet

Vreugd’ en smart, en hoofd en hart

cantate biedt ons steeds

ook voor wie seculier start

gaat vóór, onze Margreet

Prachtgebed zal zij beginnen

leidt mij op de weg naar binnen

toewijding wil mij ontginnen

dat komt door Margreet

Haar geluid is frank en vrij

en haar boodschap eeuwig:

hoe ik draag het paradijs

dat leert zij ons, Margreet

Komt naar voren uit ons midden

want naast wens om te verstillen

is zang ook aan haar besteed

de stem van Margreet

Alles heeft een tijd van komen en een tijd van gaan

en zo is nu onze Kairos met onz’ Margreet gedaan

En haar ‚amen’ tot besluit

Saam met Bach en pauk en fluit

tilt ons boven onszelf uit

verbonden door Margreet

verbonden met Margreet

In het blad Kerk in Den Haag is een interview van Ds. Margreet Klokke te lezen, waarin zij terugkijkt op haar tijd bij de Kloosterkerk: ‘Margreet Klokke 

Lieve Margreet,

Als fantastische werknemer van de Eeuwige,

mocht jij heel lang  predikant zijn

in de Kloosterkerk.

Je niet aflatende pastorale zorg,

Je poëtische gebeden  en je

Inspirerende preken

Hebben er mede voor gezorgd

Dat de Kloosterkerk een warm Godshuis is.

Zeven van je inspirerende preken

koos ik om er een herinneringsboekje van te maken.

Jij vertrouwde ze mij toe.

Passende gedichten en foto s maakte ik daarbij.

Op 1 foto na, daarvoor klom onze koster Dick van Woerkom op een zonnige dag, de kerktoren in en maakte een foto van de kerkklok.

Zie hier Margreet, ‘Klokke Luiden’ en dat je nog maar heel lang mag luiden, waar vandaan dan ook!

Yvonne Kemink

Toespraak Alexandra Hotke

Allerbeste Margreet,

Afscheid te nemen, tja, hoe doe je dat? Enkele leden van de Commissie Afscheid Margreet, de CAM, onder voorzitterschap van Maria Haslinger, hebben je deze vraag voorgelegd: hoe wil jij afscheid nemen van de gemeente? Jouw antwoord was helder: in een ontmoeting met de gemeente, met een wandelende eenvoudige maaltijd,  een kopje soep en een broodje…..een hele uitdaging voor alle betrokkenen, met name voor jou zelf. Ongeveer inschattend hoevelen van u hierbij aanwezig zouden willen zijn, voorzagen wij dat Margreet (en Daan) zichzelf voor een schier onmogelijke opdracht stelden. De ware ontmoetingen, zoals bedoeld in het pastoraat, komen immers tot stand in de beslotenhied van de één op één – situatie. Margreet je bent met velen van de hier aanwezigen en met velen die hier tot hun spijt niet bij kunnen zijn, maar die mee kunnen luisteren via de kerkomroep, dergelijke ontmoetingen aangegaan. Er zijn ook waardevolle ontmoetingen tot stand gekomen in de mooie dingen die jij wist te doen met het Woord, in je gebeden en in je preken, de kringen en de ABC cursussen.

De wens om de dankbaarheid daarvoor te kunnen uiten is vanuit de gemeente naar voren gekomen; de gedachte is geopperd om ter gelegenheid van jouw afscheid, een liber amicorum samen te stellen – dank je wel Tom. Dat leek inderdaad het geijkte instrument. Wikipedia omschrijft dit fenomeen als een middel om waardering te uiten voor een geliefd persoon. De CAM heeft de gemeenteleden dan ook uitgenodigd om een persoonlijke bijdrage te leveren aan dit vriendenboekje. De reacties waren overweldigend, het papier was niet aan te slepen en de mapjes om al die reacties te bundelen moesten bij besteld worden. Een reeks van libri amicorum ontsproten aan de geest die hier in de Kloosterkerk rondwaart. Er is een bundeling samengesteld van hartverwarmende herinneringen, waardevolle woorden en schilderachtige scheppingen, die in de inspirerende ontmoeting met jou, tot leven zijn gewekt. Zonder iemand te kort te doen, durf ik te zeggen dat waardering en dankbaarheid voor datgene dat je met ons als gemeente hebt willen delen, gedurende de afgelopen achttien jaar, de boventoon voeren. Ik wil graag in dit verband Dietrich Bonhoeffer citeren: Afscheid nemen is met zachte vingers, wat voorbij is, dichtdoen en verpakken in goede gedachten der herinnering.

Al die goede gedachten en herinneringen aan je tweede Haagse periode als predikant vormen een samengestelde bundel van meerdere libri amicorum…..Hoewel er in Leiden, naast het gewelf van de Hooglandse kerk, nog geen dak boven je hoofd door de kerkrentmeesters gevonden is aldaar, ben je op voorhand verzekerd van de invulling van een deel van je boekenkast. In mei 2000 zei je in een interview in het Alemeen Dagblad, de toenmalige Haagse Courant: “Ik ben op geen enkele plaats vast te pinnen, maar ik hoop in Den Haag nog lang te blijven.” En dat maak je waar, want je verlaat de Kloosterkerkgemeente,  maar niet de gemeente Den Haag. Dat geeft je de mogelijkheid om af en toe de Leidse binnenstad achter je te laten. Om al mediterend uit te waaien langs het Scheveningse strand. Daar wordt je een vergezicht aangereikt. Een vergezicht op de Noordzee de duinen, Den Haag en Scheveningen door de schilder Willem Mesdag zo majestueus is weergegeven in zijn Panorama. Na een tijd van komen, komt er onherroepelijk een tijd van gaan. Moge het vervolg van je levenspad omzoomd blijven met vele bijzondere ontmoetingen.

If you are brave enough to say goodbye, life will reward you with a new hello.  Paul Coelho

Aanbieden Gebedenboek door Erwin Petersen

Beste Margreet,

“Bidden, is als wandelen over een brug van fluweel”

Zo preekte je op zondag 17 maart 2017
vanaf die plek in deze kerk.

Bidden deed je
— sinds jouw intrede in onze Kloosterkerk —
ongeveer 380 keer
geknield op deze plek …. een mooi beeld.

Ik weet dat ik namens velen spreek
als ik zeg dat wij erg dankbaar zijn voor de zeer hoge kwaliteit van de gebeden van onze beide predikanten
en wij willen jou met een applaus bedanken voor jouw bijdrage hierin

Ter gelegenheid van de afsluiting van jouw periode in de Kloosterkerk
leek het ons een mooie gedachte
om een selectie van jouw gebeden in een boek uit te geven.

Een cadeau aan jou en eigenlijk ook aan onszelf

De afgelopen periode werd hard gewerkt aan dit boek
door een aantal enthousiaste leden van de Kloosterkerk
zoals Niels Koers, Yvonne Kemink, Monica Meijering en Carel ter Linden.

Ik moet mezelf corrigeren …

er wórdt hard aan dit boek gewerkt
en het zal op een heel mooi moment verschijnen
namelijk vlak vóór Pasen.

1e Paasdag is zondag 1 april

We vonden het ook een mooie gedachte
dat jij ook helemaal achter deze uitgave zou staan
dus heb je ook meegedacht
met de selectie van de gebeden
en de vormgeving van het boek

  • Een boekpresentatie (een kleine preview) is hier aanwezig
  • Het boek bestaat uit een selectie van 49 (voornamelijk) Kyrie-gebeden (en 49 is 7×7).
  • De gebeden zijn gegroepeerd in 10 thema’s zoals “over de drempel”, “stilte”, “kersttijd”, “de seizoenen” en “begin en einde”.
  • Het voorwoord is door Carel ter Linden geschreven
    en het boek bevat ook de preek met als titel “over bidden”
    van 17 maart 2017 die ik zojuist aanhaalde.
  • Elk thema is prachtig geïllustreerd in kleur door Rob van Doeselaar die momenteel in Mozambique woont.We zijn blij dat zijn moeder vandaag in de kerk aanwezig is.

Tot slot

De titel van het boek luidt:

“EEN BRUG VAN FLUWEEL”

Met als ondertitel

“Gebeden en meditatieve teksten”

Het heeft een hemelsblauw leeslintje

net als het dak van deze kerk

en ook …

..… een hemelsblauw kapitaaltje

(een kapitaaltje dat is zo’n bandje textiel in de rug van het boek)

Misschien is dat laatste wel een verwijzing
naar de rug-dekking van de Eeuwige
die we in dit huis ervaren

ook  … door de gebeden die hier worden uitgesproken.

Dankjewel Margreet.

Lied voor Margreet Klokke van Maria Entrop

Hier staat ze

en jarenlang was dit haar godd’lijk thuis.

Nu gaat ze

en zonder twijfel vindt ze daar haar huis.

 

Vaak praat ze

zo innig zinnig dat je luist’ren blijft.

Dan staat ze

daar op de kansel waar het Woord beklijft.

 

En ook de mensen in de kerk

voelen droefheid om wat komen gaat.

En zelfs het orgel doet zijn werk

in mineur omdat zij ons verlaat.

Zij ons verlaat… ja, inderdaad…

 

Ik weet wel

dat in het leven alles heeft zijn tijd.

Ik weet wel

maar ach, ik mag toch zeggen dat ’t me spijt.

 

Zij heeft ja,

dat stil vertrouwde dat zo prettig voelt.

Zij heeft ja,

die basiskracht waarop het leven stoelt.

 

En ook de bomen aan ’t Voorhout

wachten bladloos op wat komen gaat.

En zelfs de schelpen op het pad

knisp’ren knorrig nu zij ons verlaat.

Zij ons verlaat… ja, inderdaad…

 

Ik wens haar

een heerlijk leven in  het Hooglands huis.

Ik wens haar

deez’  Leidse kerk wordt  haar een godd’lijk thuis.

Daar gaat ze… daar gaat ze…

 

Liederen van ket Kloosterkerkkoor

Muziek: William H. Harris (1883-1973)

1. Come down, O Love divine,
seek thou this soul of mine,
and visit it with thine own ardor glowing;
O Comforter, draw near,
within my heart appear,
and kindle it, thy holy flame bestowing.

2. O let it freely burn,
till earthly passions turn
to dust and ashes in its heat consuming;
and let thy glorious light
shine ever on my sight,
and clothe me round, the while my path illuming.

3. And so the yearning strong,
with which the soul will long,
shall far outpass the power of human telling;
for none can guess its grace,
till Love create a place
wherein the Holy Spirit makes a dwelling.

4. And so the yearning strong,
with which the soul will long,
shall far outpass the power of human telling;
For none can guess its grace,
till they become the place
where-in the Holy Spirit finds a dwelling

Van zondag:
A Celtic prayer – Daniël Rouwkema

May the road rise to meet you
May the wind be always at your back
May the sun shine warm upon your face
May the rains fall softly upon your fields
Until we meet again.

AFSCHEIDSLIED VOOR DS. MARGREET KLOKKE gezongen door de gemeente

 melodie Liedboek 315

 

Jij hebt ruim zeventien seizoenen

in deze kerk met ons verkeerd;

jij hield je troostende sermoenen,

jij hebt met ons gemediteerd.

Jij die op zondagmorgen knielde,

sprak ‘in de stilte van dit uur’

gebeden die ons weer bezielden

met nieuwe hoop en levensvuur.

 

Jij preekte over filosofen,

over de boeken die je leest,

over vertrouwen (of geloven?),

over de liefde ’t allermeest.

Een vrouw met singuliere gaven,

van ’t Woord een vrome exegeet;

’t zij dopen, trouwen of begraven:

jij was bij ons in lief en leed.

 

Om overal op tijd te komen

reed jij je rondes op de fiets,

jij maakte ’t waar: nomen est omen,

want Klok-ke heet jij niet voor niets.

Jij wás er voor ons Kloosterlingen:

met kringen, met de ABC,

gesprekken en vergaderingen:

zo speelde jij je Godly Play.

 

Margreet, jij onze Lieve Vrouwe

van Altijddurend Pastoraat,

zie toch hoe wij hier staan te rouwen,

nu jij de Kloosterkerk verlaat.

Als dominee nog niet versleten

maak je daar straks een nieuwe start.

Ga dan met God, maar jij mag weten:

voor altijd blijf  je in ons hart.

 

Toespraak Rochus de Jong   

Lieve Margreet,

Afscheid nemen is moeilijk , dat weten we allemaal en jij nu ook. Maar jij hebt  het  jezelf  wel  érg  moeilijk gemaakt, door je bij ons zó bemind te maken. En een geliefde laat je niet zomaar gaan.

Een artikel  in een Leidse krant, waarin over je sollicitatie werd geschreven, kwam bij velen over als een donderslag  bij heldere hemel. En voordat we begrepen wat er ging gebeuren, was de kogel al door de kerk. Margreet , jij bent daarmee op  jouw manier “uit de kast “ gekomen. We waren zó vertrouwd met je dat we ons niet realiseerden dat jij ooit zou kunnen vertrekken en daarom schrokken we zo. Eerst was er ongeloof en ontkenning. Nu we je overwegingen hebben vernomen, laten we je in vrede gaan. Een  herder heet in ‘t Frans : berger, en een herderin: bergère: We kennen in Parijs de follies bergères , de vrolijke herderinnetjes. Wel: Margreet was zeker een vrolijke, maar ook een originele en ontspannen herderin. Niet alleen op de preekstoel, maar ook in het pastoraat. Er is een bekend gezegde: Een rechter zit ergens, een soldaat ligt ergens,en een predikant  staat  ergens. Welnu: Margreet  stónd  niet alleen haar mannetje in de Kloosterkerk, ze  wás de Kloosterkerk. Ze was  – om zo te zeggen – de kers op de taart.

Hoe het nu  zonder Margreet  verder moet ? Laat ik er dit over zeggen: De zorg voor de continuïteit van de profetie ligt ten diepste niet in mensenhanden. De Eeuwige voorziet er Zelf in.  Dat was vroeger zo en dat is nog zo. In dat vertrouwen is het kerkbestuur bij het vervullen van de ontstane vacature aan het werk gegaan.

Margreet, je neemt de profetenmantel, die je destijds is omgehangen, nu mee naar Leiden. Maar Rienk blijft gelukkig bij ons en hij draagt die mantel ook zelf met verve. De profetie zal dus van de Kloosterkerk blijven uitgaan, want als de profetie ontbreekt verwildert het volk, koning Salomo zei het al.

Margreet, je hebt als een Engel der Gemeente, als een Boodschapper van alzo Hoge tot ons hart gesproken en je bent in het pastoraat velen van ons tot Zegen geweest. We zijn er zeker van dat dat in Leiden weer zo zal zijn.

Margreet :  Å Dieu !

Bekijk meer foto’s van Alexandra Hotke en Gerhard van Roon op de website van Gerhard van Roon